KO w objęciach Sutryka - maski opadły

KO w objęciach Sutryka - maski opadły

W ubiegłym tygodniu ostatnie maski opadły. Koalicja Obywatelska oficjalnie przyznała się do pełnej kolaboracji z prezydentem Jackiem Sutrykiem. Nic tak nie łączy jak wspólny interes - i właśnie ten interes, a nie dobro mieszkańców Wrocławia, stał się fundamentem nowego politycznego układu. Układ ten ma swoją cenę - i zapłacą ją wrocławianie.

W KO wygodnie jest mieć krótką pamięć

KO nie przeszkadza ani brak rzetelnych audytów w spółkach miejskich, ani fasadowy charakter konkursów lub ich całkowity brak. Nie przeszkadza afera Collegium Humanum, która wstrząsnęła środowiskiem akademickim. Nie przeszkadza afera śmieciowa ani rozpasane apetyty deweloperów bliskich władzy - apetyty skrzętnie zaspokajane przez ekipę Sutryka przez ostatnie lata kosztem zwykłych mieszkańców. Słowem: KO wchodzi w mariaż z ekipą, która - zdaniem wielu wyborców tej partii - powinna być rozliczona, a nie nagradzana koalicyjnym parasolem. Z ekipą, która mimo zapowiedzi nie była w stanie zrealizować obietnic formacji Tuska dotyczących standardów rządzenia we Wrocławiu. Wchodząc w ten układ, KO po prostu oszukuje własnych wyborców.

Co każdy z tego ma

Logika tego układu jest prosta i brutalna zarazem. Wyposzczeni działacze KO, szczególnie ci sceptyczni do tej pory względem polityki ratusza, ruszą po nowe stanowiska w spółkach i urzędach. Awansowani decydenci będą zaspokajać oczekiwania środowisk, które od lat czekają na swoją kolej, odsunięte dotąd na boczny tor.

Partia wypełnia własny interes: dostaje władzę i możliwość wzmocnienia zaplecza przed przyszłorocznymi wyborami do Sejmu. Skwapliwie realizuje przy okazji wolę Donalda Tuska, który zażądał spokoju na Dolnym Śląsku - bo po krwawych wewnętrznych wyborach KO jest osłabiona i dryfuje bez wyraźnego kursu strategicznego. Poza jednym: więcej władzy dla swoich w mieście i województwie. Po co im ta władza? Tym będą przejmować się później.

Sutryk dostaje to, czego potrzebuje najbardziej: komfortowe rządzenie do 2029 roku bez presji opozycji zdolnej do realnego rozliczania władzy. Jeśli odnowione małżeństwo przetrwa - a obu stronom zależy, żeby przetrwało - wspólnie namaszczą kandydata na następcę i zadbają o ciągłość układu.

A mieszkańcy?

Czas pokaże, czy na tym politycznym handlu skorzystają wrocławianie. Może nowa koalicja okaże się sprawniejsza niż dotychczasowy układ. Może część zaległych obietnic w końcu zostanie zrealizowana. Optymizm jest jednak trudny do uzasadnienia, gdy patrzy się na to, jak ten sojusz powstawał i co było jego rzeczywistą walutą przetargową. Dowiemy się wkrótce, bo rzeczywistość będzie poddawała odnowione małżeństwo KO-Sutryk licznym próbom i testom.

Jedno jest pewne - dobro mieszkańców nie było przy negocjacyjnym stole przedmiotem głębokiej debaty ani tym bardziej twardych gwarancji. Było najwyżej tłem, na którym rozgrywano partyjne interesy. Wrocławianie dowiedzą się, ile są warte złożone obietnice - tak jak zawsze: po czasie.

To na ich krótką pamięć liczą dziś reprezentanci lokalnej elity władzy KO. Naszą rolą będzie o złożonych obietnicach przypominać.

przez admin

Czego wstydzi się Jarosław Królewski?

Czego wstydzi się Jarosław Królewski?

Tydzień temu pochylaliśmy się nad możliwymi powiązaniami prezesa Wisły Kraków z prominentnymi politykami KO. Nie minęło kilka dni, gdy światło dzienne ujrzały nowe fakty, które zupełnie zmieniają perspektywę na zadymę nakręconą przez pana Jarosława Królewskiego kosztem Śląska Wrocław i grosza wrocławskiego podatnika. Niczym w znanej baśni ktoś musi w końcu wstać i powiedzieć: król jest nagi. Nomen omen.

Sponsor strategiczny i Sławomir Nowak

Otóż dzięki doniesieniom Marcina Torza wiemy dużo więcej o powiązaniach Wisły z jego sponsorem strategicznym i podmiotami kontrolowanymi przez polityków Koalicji Obywatelskiej. Firma Texom, bo o niej mowa ma specyficzne podejście do obsadzania rad nadzorczych. Dla siebie wzięła posadę w Radzie Nadzorczej Wisły Kraków. W swojej radzie nadzorczej zatrudniła… Sławomira Nowaka. Stało się to praktycznie w tym samym czasie, gdy w atmosferze olbrzymiego skandalu odwołany został jego proces dotyczący zarzucanej mu korupcji na olbrzymią skalę.

Powiecie, że to jeszcze nic nie znaczy. Co prawda Sławomir Nowak przez długie lata był najbliższym współpracownikiem Donalda Tuska i to za obecnej władzy fatalnie wyglądające śledztwo zostało skręcone, ale samo w sobie nie jest to inkryminujące. Choć na miejscu właścicieli Texomu zastanowiłbym się nad polityką kadrową w firmie, bo ta decyzja sprawia, że słowo „korupcja” będzie wielokrotnie wymieniane w bezpośrednim sąsiedztwie nazwy przedsiębiorstwa. A to nikomu nie pomaga.

Dobrze jest dobrze żyć z Koalicją Obywatelską?

Dlaczego zatem właściciele Texomu zdecydowali się na taką współpracę? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć, ale warto spojrzeć na fakty. Od czasu zmiany władzy w Polsce przedsiębiorstwo wyspecjalizowało się w zamówieniach publicznych. Buduje i remontuje komendy Policji, Straży Pożarnej, Zakłady Karne czy nawet siedzibę jednej z prokuratur. Wszystkie te instytucje podlegają politykom KO, którzy z Nowakiem przez lata znali się jak łyse konie.

Ciekawa koincydencja tyczy się również samego Krakowa. W mieście wiosną 2024 roku wybory wygrywa Aleksander Miszalski z KO. Texom zostaje sponsorem strategicznym Wisły i od razu otrzymuje szereg zleceń z miasta Krakowa i jednostek mu podległych. Za poprzednich, długoletnich rządów Jacka Majchrowskiego udało się Texomowi wygrać jeden miejski przetarg na 20 mln. Za obecnych – mimo krótkiego czasu – aż 4 i to na 150 mln.

Trzeba przyznać, że to dużo szczęścia jak na jedną firmę. Nie jest nam wiadome jak wywiązują się ze swoich zadań ale z pewnością na dojściu polityków KO do władzy w Polsce i w Krakowie Texom nie stracił. Stał się również bezpieczną przystanią dla byłego prominentnego polityka PO, którego kontakty i wiedza o politykach Koalicji Obywatelskiej jest trudna do przecenienia.

Prezes Królewski o niczym nie wiedział?

W reakcji na przedstawione fakty prezes Królewski wydał szereg niespójnych i nerwowych oświadczeń. Najpierw zasugerował, że nie będzie sprawy komentował, by nie budować jej zasięgów. Później, gdy zasięgi nadeszły – wydał z siebie dziwny wpis, w którym nie tylko obrażał osoby zadające uzasadnione pytania ale również próbował sprowadzić sprawę do absurdu, jednocześnie nie odnosząc się do zasadniczych pytań. Następnego dnia ponownie wkleił swoje oświadczenie sprzed kilku dni o dystansie do polityki, który powoduje jego brak poparcia dla inicjatywy referendalnej na rzecz odwołania Miszalskiego i jego kolesi.

W związku z tym, że jak widzę, od wczoraj, nieobdarzone zbyt dużą inteligencją organizmy, chcą mocno uwikłać mnie w sprawy polityczne tudzież kwestie referendalne napiszę w sposób możliwie klarowny jak jest mój w tej sprawie pogląd.

Gdyby to ode mnie zależało - po uprzednim…

— Jarosław Królewski (@jarokrolewski) March 22, 2026

Jednak trudno w ten dystans do polityki uwierzyć. Trudno uwierzyć, że Nowak, Miszalski, właściciele Texomu i Królewski nie wiedzieli o swoim istnieniu. Trudno uwierzyć, że nigdy ze sobą nie rozmawiali. A gdy w nieformalnych okolicznościach spotyka się zamawiający i wykonawca olbrzymich przetargów – porządnym ludziom włos na plecach się jeży. Szczególnie, że we władzach firmy zarabiających na publicznych zleceniach zasiada człowiek, za którym ciągnie się paskudna historia z korupcją w tle.

Tego wątku prezes Królewski mniej lub bardziej zgrabnie unika. Więc warto postawić mu pytanie: czy wiedział o zatrudnieniu Sławomira Nowaka w firmie Texom. Czy kiedykolwiek się z nim spotykał. Czy przedstawiciele firmy spotykali się w obecności lub za wiedzą prezesa Królewskiego z prezydentem Miszalskim bądź jego przedstawicielami. Czy wykorzystywane były do tego obiekty Wisły Kraków? Czy sponsoring firmy Texom dla Wisły Kraków miał jakikolwiek związek z wykonywaniem na rzecz Krakowa przetargów? To są pytania, które powinny zostać publicznie przecięte przez prezesa, który tak wiele mówił o tym, że gardzi dziwnymi układami.

Choć ewidentnie sam siedzi po uszy w bardzo specyficznej konfiguracji. Czy nie budzi ona, drogi czytelniku, Twoich wątpliwości? Czy nie są to szklarniowe wręcz warunki do przekroczenia granic pomiędzy zwykłym, nieładnym lobbingiem a karalną korupcją?

Czy dlatego unika odniesienia się do sedna sprawy? Czy dlatego nie może poprzeć referendum odwoławczego? Media donoszą, że w Koalicji Obywatelskiej prowadzone są już rozmowy o następcy Miszalskiego. Czy w procesie wyboru nowej, koronowanej głowy, Królewski chce odegrać główną rolę? W końcu to jego, królewskie skronie dużo bardziej zasługują na dźwiganie ciężaru korony niż umorusana głowa jakiegoś kmiota. Lubi o tym wspominać również w kontekście, że to jego Donald Tusk zaprosił do prestiżowej Rady Przyszłości przy polskim rządzie.

Pod płaszczykiem neutralności czai się lojalność wobec władzy

Referenda w Polsce mogą być dźwignią, która zacznie wyłamywać zęby umoszczonych na wygodnych tronach przedstawicieli koalicyjnej elity. Tak patrzy na nie Donald Tusk, który w równie nerwowych słowach co wspomniane wcześniej oświadczenia Królewskiego, odmówił obywatelskości inicjatywie referendalnej w Krakowie. Nazwał ją polityczną rozróbą PiS i Konfederacji. Czym potwierdził, że swoje najlepsze polityczne lata ma już za sobą. Nie ten słuch społeczny co kiedyś. I naród dużo bardziej świadomy.

Na starcie w Krakowie patrzy cała Polska. W blokach czekają kolejne inicjatywy obywatelskie. Referendum będzie ważne tylko wtedy, gdy do urn stawi się wystarczająca – niemała liczba mieszkańców. To gra, w której stronnictwo zmiany dąży do wysokiej frekwencji, stronnictwo kontynuacji – do tego, by wyborcy zostali w domach. I właśnie dlatego nie pozostawia przestrzeni na neutralność.

Wobec walki o frekwencję pozostają tylko dwie postawy. Otwarte poparcie dla referendum po jednej stronie – i zwalczanie referendum poprzez aktywną agitację za bojkotem, bierność, „neutralność”, zniechęcanie do walki, relatywizowanie, hamletyzowanie albo sofistykę po drugiej. Królewski swoją rzekomą neutralnością potwierdził, że już dawno temu zapisał się do obozu Miszalskiego. A jego deklaracja musi mieć znaczący wpływ na postawę licznych kibiców Wisły w mieście.

Nawet można byłoby go zrozumieć. Jak wytłumaczyłby się z tego Donaldowi Tuskowi, któremu doradza w Radzie Przyszłości? Jak wytłumaczyłby to swojemu sponsorowi strategicznemu, który na obecnej władzy zarabia krocie i przekazuje je na działalność klubu Królewskiego? Jak wytłumaczyłby się z tego Aleksandrowi Miszalskiemu, skromnemu kibicowi Wisły i jednemu z najpoważniejszych klientów strategicznego sponsora Królewskiego? Jak wytłumaczyłby się Sławkowi Nowakowi, gdyby na siebie przypadkiem wpadli?

Empatia to jedno. Fakty – drugie. Zachowanie Królewskiego może być w KO wiele warte. Czy prezydenturę? A może inne funcje? A może apanaże? Stawka jest wysoka i sięga daleko poza Kraków. Dlatego zamiast na wyborczym boisku toczona jest przy zielonym stoliku układów, wymiany korzyści i poparć.

Lojaliści KO lubią wygrywać przy zielonym stoliku

Podobnie przy zielonym stoliku toczona jest batalia przeciwko Śląskowi Wrocław. Poprzez awanturę, nacisk opinii publicznej i otwarte łamanie przepisów ligowych Królewski wygadał z korzyścią dla swojego nieprawomocną, milionową karę dla WKSu. Wywarł tak dużą presję na PZPNie i prezesie Kuleszy, że ten nie wytrzymał i zamiast kary podobne do analogicznych sytuacji we wcześniejszych orzeczeniach (od 20 do 50 tysiecy złotych) wlepiono wrocławskiemu klubowi okrągły milion.

Gdy obserwuję całą tę szopkę przypomina mi się sytuacja z niedawnego Pucharu Narodów Afryki. Kilka tygodni temu reprezentacja Senegalu wygrała 1:0 w finale tego turnieju z faworyzowanym Marokiem. Stało się mimo kontrowersyjnego rzutu karnego podyktowanego tak jakby miał pomóc w zwycięstwie faworytów. Nie udało się? W ubiegłym tygodniu sprawę rozstrzygnięto – a jak – na zielonym suknie. Komisja Odwoławcza afrykańskiej federacji piłkarskiej uznała, że faworytom należał się walkower. Czy w brudnej grze prowadzonej przez Wisłę chodziło o wprowadzenie w polskiej piłce afrykańskich standardów?

Dlaczego mamy do czynienia z przyzwoleniem na taką anarchię? Skąd bierność PZPN, Ministra Sportu oraz wrocławskich polityków KO? Tego nie wiemy. Wiemy natomiast, że wszystkich łączy lojalność względem obecnej władzy.

Czas wykorzenić afrykańskie standardy

Wielokrotnie stawałem przeciwko patologiom trapiącym wrocławski samorząd. Również Śląsk Wrocław. I dlatego mam nie tylko prawo ale i obowiązek stanąć przeciwko patologii, która chcąc nie chcąc dotyka interesu wrocławskiego podatnika.

Afrykańskie standardy, w których kacykowie stojący na czele plemienia mogą wyrwać dla siebie więcej poprzez rozwiązania siłowe i układy powinny dobiec końca. Jakkolwiek szlachetne nie byłyby skronie noszące koronę. Jak bardzo prestiżowe i onieśmielające nie byłyby elity w miastach mówiące, że nie wypada buntować się przeciwko złej władzy. Jakkolwiek odwiecznie słuszna i wszechpotężna nie byłaby władza karmiąca wybranych i pozostawiająca na aucie niepokornych. Ludzie odzyskają władzę dla siebie.

I stanie się tak pomimo fałszywych autorytetów, którzy umiejętnie strojąc się w piórka autorytetów moralnych tkwią po uszy w standardach afrykańskich. Bo te autorytety choćby nawet najlepiej ubrane, jedzące najsmaczniejszy kawior i bywające na najbardziej znamienitych dworach – w swojej istocie – utrwalają afrykańskie standardy władzy. Czy opinia publiczna da na to swoją zgodę?

Piotr Uhle

przez admin

Dlaczego wrocławianie płacą najwięcej za OC w Polsce? Efekty zaniedbań lokalnych władz w budowie bezpiecznej infrastruktury drogowej

Dlaczego wrocławianie płacą najwięcej za OC w Polsce?

Efekty zaniedbań lokalnych władz w budowie bezpiecznej infrastruktury drogowej

Wrocław jest dziś najdroższym miastem wojewódzkim w Polsce pod względem składek obowiązkowego ubezpieczenia OC. Kierowcy płacą tu średnio ponad tysiąc złotych rocznie, czyli nawet o kilkadziesiąt procent więcej niż mieszkańcy innych dużych miast. Choć część przyczyn ma charakter statystyczny – jak duży ruch czy wysoka liczba młodych kierowców – coraz częściej wskazuje się także na czynnik lokalny: wadliwie projektowaną i niebezpieczną infrastrukturę drogową, która zwiększa liczbę kolizji i wypadków.

W polskim systemie ubezpieczeń obowiązkowych odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (OC) wysokość składki ustalana jest na podstawie indywidualnej oceny ryzyka aktuarialnego, w której kluczowe znaczenie ma miejsce zamieszkania ubezpieczonego.

Zgodnie z najnowszymi danymi porównywarek ubezpieczeń (m.in. CUK Ubezpieczenia, Rankomat.pl oraz Mubi.pl za IV kwartał 2025 r. i I kwartał 2026 r.) średnia składka OC w Polsce wynosi 667–680 zł. We Wrocławiu osiąga natomiast najwyższy poziom wśród miast wojewódzkich – 1014 zł (przed Szczecinem i Gdańskiem). Różnica w stosunku do najtańszych miejscowości, takich jak Opole czy Rzeszów, sięga nawet 40–44%.

Choć podstawowymi czynnikami są obiektywne elementy ryzyka – duża gęstość ruchu w aglomeracji, wysoki odsetek młodych kierowców-studentów oraz wyższe koszty likwidacji szkód w dużym mieście – coraz wyraźniej widoczny staje się także wpływ wieloletnich zaniedbań władz miejskich w zakresie infrastruktury drogowej.

Infrastruktura jako czynnik ryzyka ubezpieczeniowego

Wysokie składki OC we Wrocławiu to nie tylko efekt statystycznej szkodowości wynikającej z natężenia ruchu, lecz również konsekwencja wieloletnich zaniedbań Urzędu Miejskiego oraz Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta (ZDiUM) w planowaniu i realizacji infrastruktury transportowej, w szczególności dróg i ścieżek rowerowych.

Nieprawidłowo zaprojektowane lub wadliwie wykonane rozwiązania infrastrukturalne wymuszają konflikt pomiędzy pojazdami mechanicznymi a rowerzystami, generując liczne kolizje i zdarzenia drogowe. Koszty tych zdarzeń – w postaci wypłat odszkodowań z OC, kosztów leczenia czy napraw pojazdów – są następnie uwzględniane w kalkulacjach aktuarialnych i przerzucane na wszystkich posiadaczy pojazdów zarejestrowanych w mieście.

Najbardziej widoczne problemy dotyczą infrastruktury rowerowej, która zamiast zwiększać bezpieczeństwo, w wielu przypadkach projektowana jest w sposób stwarzający realne zagrożenie dla uczestników ruchu.

1. Plac Orląt Lwowskich – ścieżka rowerowa w osi jezdni

   Jednym z najbardziej kontrowersyjnych przykładów ostatnich lat jest rozwiązanie zastosowane na placu Orląt Lwowskich. Ścieżka rowerowa została tam poprowadzona praktycznie środkiem drogi, pomiędzy pasami ruchu dla samochodów osobowych i dostawczych.
   Realizacja z 2020 roku do dziś budzi sprzeciw zarówno rowerzystów, jak i kierowców. Rowerzysta porusza się w osi jezdni, narażony na manewry pojazdów z obu stron. Przedstawiciele środowiska rowerowego wskazywali w mediach, że takie rozwiązanie „nie daje poczucia bezpieczeństwa” i znacząco zwiększa ryzyko kolizji bocznych oraz najechania podczas zmiany pasa ruchu.

2. Ul. Sienkiewicza – droga rowerowa zamknięta tuż po budowie 

   Kolejnym przykładem jest ul. Sienkiewicza, gdzie nowo wybudowana droga rowerowa została niemal natychmiast zamknięta w 2022 roku.
   Rowerzyści zostali zmuszeni do powrotu na jezdnię, gdzie muszą poruszać się wśród samochodów. Władze miejskie tłumaczyły decyzję problemami technicznymi, jednak w praktyce oznacza ona stałe ryzyko kolizji na odcinku o stosunkowo wysokiej prędkości ruchu pojazdów.

3. Ul. Legnicka – nagle urywająca się infrastruktura 

   Na odcinku ul. Legnickiej między wiaduktami kolejowymi ścieżka rowerowa kończy się nagle, bez kontynuacji lub bezpiecznego przejazdu.
   Rowerzysta zmuszony jest wjechać bezpośrednio na jezdnię, często pod kątem prostym i w miejscu o ograniczonym polu widzenia. Podobne rozwiązania można znaleźć także na ul. Świdnickiej oraz ul. Kazimierza Wielkiego, gdzie użytkownicy rowerów regularnie muszą włączać się do ruchu samochodowego w sposób potencjalnie niebezpieczny.

4. Niebezpieczne przejazdy rowerowe na skrzyżowaniach

   Problemy dotyczą także licznych przejazdów rowerowych przecinających jezdnie na skrzyżowaniach. Przykłady można znaleźć m.in. w okolicach ronda Rotmistrza Pileckiego, na ul. Powstańców Śląskich czy w rejonie placu Społecznego.
   Przejazdy prowadzone są często pod ostrym kątem, bez odpowiedniego oświetlenia, sygnalizacji lub wysp azylu. W efekcie dochodzi tam do częstych potrąceń rowerzystów przez pojazdy skręcające, co generuje kolejne roszczenia odszkodowawcze i obciąża polisy OC kierowców.

Brak spójnej strategii transportowej miasta

Opisane przypadki nie są pojedynczymi błędami projektowymi, lecz elementem szerszego problemu planistycznego. Priorytetem magistratu pozostaje przepustowość dla samochodów, natomiast inwestycje rowerowe realizowane są często fragmentarycznie lub w sposób pozbawiony spójności.

Eksperci oraz organizacje społeczne – m.in. Akcja Miasto i środowisko Rowerowego Wrocławia – od lat wskazują na brak długofalowej strategii rozwoju infrastruktury rowerowej. Krytykowana jest również rezygnacja z części planowanych tras w centrum, w tym decyzja z 2025 roku o zaniechaniu ważnej inwestycji na Przedmieściu Świdnickim.

Skutkiem jest większa liczba zdarzeń drogowych z udziałem rowerzystów, wyższe średnie odszkodowania oraz zwiększona szkodowość komunikacyjna na terenie miasta.

Odpowiedzialność prawna samorządu

Warto podkreślić, że organy samorządu lokalnego – Prezydent Wrocławia, Rada Miejska oraz Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta – ponoszą odpowiedzialność za stan infrastruktury drogowej na podstawie ustawy o drogach publicznych oraz ustawy o samorządzie gminnym.

W przypadku kolizji spowodowanych wadliwym projektem drogowym poszkodowani mogą dochodzić roszczeń od miasta jako zarządcy drogi na podstawie art. 417 Kodeksu cywilnego w związku z art. 415 k.c. Takie sprawy dodatkowo obciążają budżet miasta i pośrednio wpływają na kalkulację ryzyka ubezpieczeniowego.

Wysokie OC jako koszt złych decyzji infrastrukturalnych

Najwyższe składki OC we Wrocławiu mają charakter wieloczynnikowy, jednak istotną rolę odgrywają decyzje lokalnych władz dotyczące infrastruktury transportowej.

Dopiero kompleksowa przebudowa wadliwych rozwiązań – z rzeczywistym priorytetem dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu – może doprowadzić do zmniejszenia liczby kolizji, obniżenia statystycznej szkodowości i w konsekwencji stabilizacji lub spadku kosztów ubezpieczenia dla mieszkańców miasta.

W interesie publicznym leży zatem przeprowadzenie audytu istniejących projektów drogowych oraz wprowadzenie standardów projektowych gwarantujących realne bezpieczeństwo, a nie jedynie pozory infrastruktury rowerowej.

Damian Daszkowski

przez admin