Jagodno i Wojszyce znowu oszukane przez urząd. Tym razem na szkole

2 października, 2026Aktualności

Jagodno i Wojszyce znowu oszukane przez urząd. Tym razem na szkole

Cóż szkodzi obiecać. To prawdziwe motto władzy, która rządzi Polską i Wrocławiem. Mieszkańców południa miasta władza traktuje szczególnie brutalnie, niemal ostentacyjnie zapominając o danym wcześniej słowie, gdy tylko mija kampanijne wzmożenie. Jagodno, Wojszyce, Ołtaszyn - nie mają obywatele łatwego życia z koalicją obywateli.

Urzędowe oszustwa: najpierw tramwaj, teraz szkoła

Jeszcze niedawno mieszkańcom Jagodna obiecywano tramwaj. Dostali autobusy. Teraz scenariusz powtarza się ze szkołą. Jeśli powstanie zespół szkolno-przedszkolny przy Smardzowskiej, to na Jagodnie już nigdy realnie nie powstanie. Takie jest nasze zdanie i przy naszej obecnej demografii nie będzie go trudno bronić. Wyjaśniamy poniżej dlaczego, a po drodze cytujemy pismo samego wiceprezydenta.

Obietnice były. Jagodno, osiedle bardzo aktywne wyborczo, nie ma własnej szkoły podstawowej. Politycy koalicji spotykali się z jego mieszkańcami w szkole na sąsiednich Wojszycach przy Asfaltowej. Padały zapewnienia, trwały rozmowy. 17 lutego 2025 r., w obecności wiceprezydenta Ryszarda Kesslera,

- Na spotkaniu padały twarde obietnice uruchomienia szkoły na Lutosławskiego jak najszybciej - mówi nam Krystian Adamski, Wiceprzewodniczący Zarządu Osiedla Jagodno. - Początkowo oni mówili sami o wrześniu 2028, jak zaczęliśmy dopytywać czy aby na pewno w 3 lata zdążą to zaczęli kluczyć ze może jakie opóźnienia mogą być z uwagi na przekazanie gruntu. Teraz jakoś słabo się starają - dodaje radny.

Departament Edukacji potwierdził, że budowa nowego zespołu szkolno-przedszkolnego na Jagodnie jest priorytetem miasta, i zwrócił się do Wydziału Finansów Oświatowych o jak najszybsze pozyskanie działki od KOWR.

Miasto wiedziało od lat, że Jagodno potrzebuje szkoły

Miasto wiedziało od lat. Już w konsultacjach do wytycznych dla Jagodna (Biuro Rozwoju Wrocławia, 2019) mieszkańcy wskazywali brak placówek oświatowych i postulowali budowę szkoły. Wytyczne wskazały rezerwy pod szkołę na Jagodnie (przy klinie wojszycko-jagodzińskim i przy ul. Sarniej) oraz teren pod oświatę przy Buforowej. Smardzowskiej w tym dokumencie nie ma.

O sprawę zabiegała Rada Osiedla Jagodno i radny Krystian Adamski. W czerwcu 2026 r. Rada Osiedla uchwałą poprosiła o przyspieszenie prac. W lipcu Wydział Finansów Oświatowych odpowiedział, że grunt wciąż jest w procedurze nabycia od KOWR, a po jego przejęciu „podejmowane będą dalsze działania". I co? Łyso Wam teraz?

Co miasto odpowiedziało we wrześniu. 14 września 2026 r. wiceprezydent Kessler odpowiedział na zapytanie radnej Agnieszki Duszy, czy miasto planuje szkołę na Jagodnie. Pierwszą rzeczą, którą wymienił, nie była szkoła na Jagodnie. Była nią placówka przy Smardzowskiej, budowana z prywatnym inwestorem, która ma ruszyć od września 2028 r. i stanowić „istotne uzupełnienie istniejącej sieci oświatowej" dla mieszkańców Jagodna i Wojszyc. O szkole na gruncie KOWR pismo mówi ogólnie: o „inwestycji oświatowej, w tym budowie szkoły podstawowej", z trwającym podziałem działek 1/110 i 1/112. Nie podaje ani terminu, ani harmonogramu. A na pytanie, dlaczego szkoły na Jagodnie nie planuje się dziś wprost, wiceprezydent odpowiada, że „nie istnieje obowiązek zapewnienia szkoły podstawowej na każdym osiedlu".

Porównajmy to z wcześniejszym językiem miasta. W lutym 2025 r. i w lipcu 2026 r. mówiono o priorytecie i o zespole szkolno-przedszkolnym. We wrześniu 2026 r. nie ma już ani priorytetu, ani terminu, jest za to „nie ma obowiązku". Oficjalna notatka z lutego 2025 r. nie podaje żadnej daty. Terminy 2028–2029, a nawet 2030 pochodzą z relacji uczestników spotkania. Dziś nie ma ani gruntu, ani projektu budowlanego, ani oficjalnej daty.

Dlaczego Smardzowska zabije szkołę na Jagodnie?

• Zniknie powód. Prawie tysiąc miejsc dla dzieci przy Smardzowskiej (SP 600, przedszkole 350, żłobek 48) to skala, której potrzebuje Jagodno. Miasto samo przedstawia ją jako odpowiedź na potrzeby Jagodna. Może więc ogłosić, że problem rozwiązano, bo nowa placówka stoi i przyjmie dzieci z południa.
• Zniknie presja. Rodzice z Jagodna dostaną miejsca „gdzieś obok", więc przestaną naciskać. A to właśnie presja mieszkańców przez lata wymuszała każdy krok.Z czasem maleć będzie też presja demograficzna.
• Zniknie budżet. Dwie duże placówki w sąsiednich osiedlach to wydatek, którego miasto trudno uzasadni. Pierwsza, prywatna, ma ruszyć we wrześniu 2028 r. Druga, na gruncie od Skarbu Państwa, nie ma oficjalnej daty i wciąż nie ma gruntu.
• Zadecyduje argument „obwodu". Wiceprezydent podkreśla, że sieć szkół opiera się na obwodach, a nie na osiedlach. Obwód SP nr 11 obejmuje Jagodno i część Wojszyc. To otwiera drogę do rozwiązania wyłącznie administracyjnego: nowa placówka na Wojszycach, zmiana obwodów, a argument o braku szkoły na Jagodnie znika bez jednej łopaty ziemi przy Lutosławskiego. Pytamy, czy to właśnie jest plan.

Wojszyce zapłacą rachunek

A co z mieszkańcami Wojszyc? Dostali niedawno szkołę na Asfaltowej i płacą za to korkami. Teraz mają dostać drugą:

• budynek ma mieć około 125 m długości i 15–18 m wysokości, z boiskiem na dachu, a według pomiarów mieszkańców stanie 11,4–20 m od granic ich domów i ogrodów;
• szacują oni 1200–1600 przejazdów samochodowych dziennie po uliczkach, na których dziś bawią się dzieci;
• działka ma 0,8 ha, a teren SP 11 przy Asfaltowej 3,6 ha;
• mieszkańcy twierdzą, że o inwestycji dowiedzieli się dopiero we wrześniu, po wakacyjnej decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz że dwie sąsiednie wspólnoty zostały pominięte jako strony postępowania. Złożyli odwołania do wojewody.

Dlaczego władza tak bardzo oderwała się od rzeczywistości? Zarządza miastem z tabelek i Excela, z biurka, z którego wszystko wygląda na dobrze zorganizowane. Z poziomu Smardzowskiej, Wierzyńskiego i Asfaltowej o ósmej rano widać co innego. Czy ktoś w ogóle tym miastem rządzi?

Czego żądamy

Pytania do prezydenta:

1. Czy miasto potwierdza, że w rejonie ul. Lutosławskiego powstanie szkoła podstawowa lub zespół szkolno-przedszkolny, w jakim terminie i o jakiej wielkości? Co oznacza sformułowanie „w tym budowę szkoły podstawowej"?
2. Czy placówka przy Smardzowskiej ma zaspokoić potrzeby oświatowe Jagodna i czy po jej otwarciu zmienią się obwody szkolne?
3. Czy zdanie „nie istnieje obowiązek zapewnienia szkoły podstawowej na każdym osiedlu" oznacza, że Jagodno szkoły nie dostanie?
4. Kto wybrał inwestora i na jakich zasadach: najem, wykup, finansowanie, własność budynku?
5. Dlaczego konsultacje i informacja zostały pominięte?

Żądamy: publicznego harmonogramu budowy szkoły na Jagodnie z terminem przejęcia gruntu od KOWR, ujawnienia umowy z inwestorem oraz analiz ruchu i hałasu, konsultacji z mieszkańcami obu osiedli, a także spotkania prezydenta z nimi na miejscu w godzinach szczytu.

Nie jesteśmy przeciwko szkołom. Jesteśmy za dotrzymywaniem obietnic, a przeciwko aroganckiej grze na przeczekanie i gaszeniu pożarów cudzym kosztem. Ile jeszcze mieszkańcy zamierzają to tolerować?

przez admin

Nie ma gdzie wywozić śmieci. Na co idą pieniądze z podwyżek?

1 października, 2026Aktualności

Wrocław nie jest gorszy. Dlatego zasługujemy na prawdziwe PSZOK-i, a nie wymówki

Chcesz oddać cztery zużyte opony albo odpady poremontowe we Wrocławiu? Musisz wziąć dzień wolny, spakować samochód, stracić czas oraz paliwo w korkach i mieć nadzieję, że brama punktu nie będzie zamknięta, a kontener nie okaże się przepełniony.  

Spójrzmy na twarde dane. Na całe, blisko 700-tysięczne miasto mamy zaledwie trzy lokalizacje Punktów Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych. Jednak co z tego, skoro nawet one nie funkcjonują normalnie: 

• PSZOK przy ul. Janowskiej jest całkowicie zamknięty od 21 września.
• PSZOK przy ul. Szwajcarskiej jest regularnie, czasowo zamykany w ciągu dnia. Miejsce to jest tak małe, że z powodu przepełnienia i konieczności wymiany kontenerów, punkt po prostu wstrzymuje pracę. 

Inne polskie miasta rozwiązują ten problem, udostępniając mieszkańcom gęstą sieć punktów zbiórki i elastyczne godziny otwarcia. We Wrocławiu utknęliśmy w absurdzie. Ktoś z magistratu powie, że przecież my też to mamy - w końcu funkcjonują u nas SZOP-y i SZOT-y. Owszem, mamy je, ale problem polega na tym, że bardzo często te zbiórki są po prostu odwoływane, a mieszkaniec, który pofatygował się ze swoimi śmieciami, zostaje z problemem na chodniku. 

Wrocław może dogonić XXI wiek

Dziś sytuacja wygląda dramatycznie. PSZOK przy ul. Janowskiej jest zamknięty - miasto oficjalnie tłumaczy się koniecznością remontu. W rzeczywistości mieszkańcy i eksperci zadają proste pytanie: czy przypadkiem po prostu nie wyczerpały się roczne limity ilości odpadów, a urzędnicy wolą wywiesić tabliczkę z napisem "remont", by uniknąć trudnych pytań o to, co robią, aby ten limit trwale zwiększyć?

Z kolei punkt przy ul. Szwajcarskiej to logistyczny koszmar. Miejsce jest tak malutkie, że każda operacja wymiany wielkiego kontenera jest niebezpieczna dla osób postronnych. Efekt? Punkt jest regularnie zamykany w ciągu dnia. Przyjeżdżasz o 14:30 i dowiadujesz się, że nie możesz zostawić odpadów, bo nie wymieniono kontenerów na puste. Pracownicy na pytania zagniewanych mieszkańców jedynie rozkładają ręce. Ktoś przyjeżdża, chce wypełnić swój obowiązek, traci zdrowie i wraca z niczym. Tak to nie powinno działać!

Koszty ponoszone przez mieszkańców za wywóz śmieci drastycznie wzrosły, natomiast standard obsługi całkowicie leży. Spójrzmy na liczby. Czteroosobowa rodzina we Wrocławiu płaci około 220 zł miesięcznie. W skali roku to zawrotne 2640 zł! Dla porównania: w Warszawie taka sama rodzina płaci stawkę 85 zł miesięcznie, czyli 1020 zł rocznie. Zamiast zachęcać mieszkańców do odpowiedniej segregacji i dbania o środowisko, system po prostu im to utrudnia.

Łatki zamiast reformy

Od dawna słyszymy o problemach z systemem gospodarowania odpadami we Wrocławiu. Afera śmieciowa w mieście toczy się już niemal dwa lata i końca nie widać. Od dawna słyszymy zapowiedzi uporzątkowaniu systemu gospodarowania odpadami na miarę nowoczesnego i przemyślanego miasta. Tymczasem Wrocław jest podzielony na 6 sektorów, a przetargi na ich obsługę zdają się nie mieć końca. Czekamy, jednak już niecierpliwie. 

To, co miasto oferuje nam w zamian, to punktowe, mało istotne w skali problemu rozwiązania - łatki, a nie systemowa reforma. Magistrat dumnie zapewnia o odbiorze tekstyliów i wysyła wozy SZOP-u i SZOT-u po drobne odpady, których nie można wyrzuć w miejscu zamieszkania. To dobre inicjatywy, ale nie rozwiązują głównego paraliżu. Nie rozumiem, dlaczego mieszkańcy mają zadowalać się działaniami wizerunkowymi, skoro konkretne problemy można rozwiązać już teraz.

Rozwiązań jest wiele - choćby mobilne PSZOK-i, które z powodzeniem funkcjonują w innych miastach takich jak Warszawa, Toruń lub Bydgoszcz. Czy radykalne zwiększenie ilości kursów odbierających odpady bezpośrednio od mieszkańców. Niestety, miasto ich najwyraźniej nie szuka. 

Już teraz Wrocław może być bardziej przyjazny mieszkańcom

Musimy głośno domagać się rozwiązań korzystnych dla mieszkańców, a nie takich, które są wygodne z perspektywy tabel w miejskich spółkach. Liczę na to, że Wrocławianki i Wrocławianie dadzą znać odpowiedzialnym za ten chaos, że obecny stan jest nie do przyjęcia.

Z jakichś przyczyn władze jednak nic z tym nie robią. Trudno oprzeć się wrażeniu, że taki jest po prostu plan- miasto pozwala firmom śmieciowym na wszystko, a te bezlitośnie zaglądają nam w kieszeń. Czy możemy liczyć na to, że urzędnicy naprawią ten system sami z siebie? A może to my, mieszkańcy musimy wziąć sprawy w swoje ręce? Być może jedyną drogą dla Wrocławia jest już tylko referendum. 

Wrocław nie musi wymyślać koła na nowo. Wystarczy przestać być ostatni w kolejce po dobre pomysły i zacząć traktować mieszkańców poważnie.

przez M J

Kraków wybrał. Na odklejone elity padł blady strach

28 września, 2026Aktualności

Kraków wybrał. Na odklejone elity padł blady strach

Piotr Uhle

Pierwszą turę wyborów w Krakowie wygrał Łukasz Gibała i ma wszystkie karty w ręku, by wygrać w drugiej. Jednak nie jego wynik jest najbardziej interesujący. Wczorajsze wybory to pierwszy twardy pomiar tego, co dzieje się pod powierzchnią polskiej polityki miejskiej – i sygnał ostrzegawczy, który we Wrocławiu powinien zabrzmieć równie głośno, jak zabrzmiał w Krakowie.

Łukasz Gibała – 36,38 proc. Monika Piątkowska, kandydatka formacji rządzącej – 29,91 proc. Michał Drewnicki z PiS – 17,50 proc. Reszta rozproszona między Razem, Nową Lewicą a Konfederacją. Liczby są jednoznaczne i nie da się ich zinterpretować inaczej: kandydatka partii władzy przegrała pierwszą turę z outsiderem niezwiązanym z żadną z dużych formacji, a koalicja rządząca Polską, która trzy lata temu w wyborach do Sejmu zebrała w Krakowie blisko 65 proc. głosów, wczoraj zmieściła się w niecałych 35 procentach. 

To nie jest korekta wyborcza w granicach błędu statystycznego. To tektoniczne tąpnięcie – i jak każde tąpnięcie, jest sygnałem czegoś głębszego, co dzieje się w warstwach, których na co dzień nie widać. To proces, na który zwracamy uwagę od dłuższego czasu: Koalicja Obywatelska przegrała z obywatelami. Mamy do czynienia z procesem przekształcania się partii obywatelskiej w partię kolesi. To proces, który prowadzi ich do zguby, ten proces będzie postępował również we Wrocławiu - ale więcej o nim w dalszej części tekstu.

Sondaże skompromitowane, wyborcy nieugięci

Zanim przejdziemy do sedna, trzeba nazwać po imieniu to, co wydarzyło się wokół samych badań przedwyborczych, bo to osobny skandal, który zasługuje na pamięć. Pracownia IBRIS jeszcze dwa tygodnie przed głosowaniem sugerowała, że do drugiej tury z Gibałą wejdzie Daria Gosek-Popiołek, a poparcie dla lidera rankingu oscyluje wokół 17-18 proc. Rzeczywisty wynik – ponad 36 proc., dwa razy więcej niż wskazywał sondaż – zostawia tę prognozę w gruzach. To nie jest pomyłka metodologiczna, jaka zdarza się każdej pracowni. To praca wykonana na zamówienie polityczne, uprawiana pod szyldem rzetelnego badania opinii publicznej. Najbliżej prawdy były sondaże OGB, w tym exit poll, który od razu wskazał właściwy kierunek.

Wniosek na przyszłość jest prosty i dotyczy nie tylko Krakowa: IBRIS przestał być źródłem wiedzy o nastrojach społecznych, a stał się narzędziem kształtowania narracji pod z góry ustalony wynik. Warto to zapamiętać przy każdym kolejnym „sondażu", który pojawi się przy okazji wrocławskich sporów – o referendum, o plan ogólny, o gospodarkę odpadami. Sondaż zamówiony nie jest pomiarem, jest bronią.

Ale to, że manipulacja sondażowa ostatecznie nie zmieniła wyniku, jest ważniejsze niż sama manipulacja. Krakowianie głosowali wbrew temu, co miało im się wydawać nieuchronne, wbrew narracji budowanej tygodniami w mediach i pracowniach badawczych. To pokazuje siłę nastroju społecznego, którego żadna pracownia, żaden spin doktor i żadna kampania medialna nie są już w stanie skutecznie ukryć ani zneutralizować.

To nie jest wynik o Krakowie. To wynik o elitach władzy

Można próbować tłumaczyć porażkę kandydatki koalicji rządzącej wyłącznie lokalnymi błędami – rygorystyczną strefą czystego transportu, podwyżkami biletów komunikacji miejskiej i opłat parkingowych, kolejnymi aferami kolesiostwa przy obsadzie spółek miejskich. To wygodne wytłumaczenie, bo pozwala zamknąć sprawę na poziomie technicznym, jako błąd komunikacyjny czy nietrafioną decyzję administracyjną, i uniknąć trudniejszego, bardziej niewygodnego pytania.

Prawda jest głębsza: w największych polskich miastach narasta bunt przeciwko elitom, które te miasta sobie przywłaszczyły. To nie jest zjawisko wyłącznie krakowskie ani wyłącznie związane z jedną partią – to proces ogólnopolski, który po prostu ujawnia się najpierw tam, gdzie te elity mają swój matecznik, swoje najgęstsze skupisko wpływów, kontaktów i zależności. Metropolie są miejscem narodzin tych elit i miejscem, w którym ich władza jest najbardziej widoczna na co dzień – w cenach mieszkań, w przetargach, w obsadzie stanowisk.

Kraków pokazał proces, który dojrzewał tam od lat: mieszkańcy przestają akceptować rządy ludzi głęboko przekonanych o własnej wyższości moralnej i intelektualnej, obsadzających spółki miejskie kolesiami zamiast kompetentnymi menedżerami, rozdających korzyści wybranym grupom interesu kosztem zwykłych podatników płacących coraz wyższe rachunki, i traktujących każdy sprzeciw obywatelski jako atak na naturalny, słuszny porządek rzeczy, a nie jako uzasadnioną reakcję na realne problemy.

Wrocław rządzony jest przez tę samą formację

Prezydent Wrocławia jest prezydentem z nadania Koalicji Obywatelskiej. Mechanizmy, które doprowadziły do erozji zaufania w Krakowie, działają tutaj od lat – tyle że jeszcze nie eksplodowały w wyborczej urnie, z prostego powodu: Wrocław takiej urny, takiego bezpośredniego testu nastrojów, od dawna nie miał.

Rozpasanie deweloperskie zapisane w kolejnych wersjach planu ogólnego, przyjmowanego wbrew licznym głosom sprzeciwu mieszkańców i ekspertów urbanistyki. Przetargi w gospodarce odpadami, które od lat budzą uzasadnione pytania o to, czyj interes – publiczny czy prywatny – faktycznie zabezpieczają. Spółki i instytucje miejskie funkcjonujące jako zaplecze kadrowe dla swoich, dla ludzi lojalnych politycznie, nie zawsze kompetentnych merytorycznie. Setki milionów złotych rocznie przekazywane organizacjom pozarządowym bez realnego, twardego rozliczenia z efektów tych wydatków. To nie są odosobnione, przypadkowe błędy złego zarządzania, które da się naprawić kosmetyczną korektą. To symptomy tego samego, głębszego mechanizmu, który właśnie przegrał w pierwszej turze w Krakowie: władzy, która przez lata bezkarności przestała się czuć realnie odpowiedzialna przed mieszkańcami, bo przez lata po prostu nie musiała się z niczego tłumaczyć.

Panika elit i retoryka nienawiści, która łączy kolesi wszystkich miast

Najbardziej wymowna po ogłoszeniu wyników była reakcja samej Moniki Piątkowskiej, która zamiast refleksji nad przyczynami porażki zaproponowała krakowianom katastroficzną, wręcz kasandryczną wizję przyszłości: zapowiedź niepokojów społecznych i masowych zwolnień, gdyby ostatecznie wygrał jej rywal. To czysta retoryka strachu, skalkulowana na zablokowanie zmiany emocjonalnym szantażem, a nie na rzeczowe zrozumienie tego, co właśnie zakomunikowali jej wyborcy.

Brzmi to niepokojąco znajomo. We Wrocławiu podobny język stosował już prezydent Jacek Sutryk, nazywając obywatelską inicjatywę referendalną „podpalaniem miasta" i sugerując publicznie, że jej organizatorów należy „dobrze prześwietlić", jakby chodziło o zagrożenie bezpieczeństwa, a nie o realizację konstytucyjnego prawa mieszkańców. Jego zastępcy i podwładni mówili wówczas o „niebezpiecznych środowiskach" rzekomo stojących za obywatelską inicjatywą, urzędnicy i lokalni politycy publicznie obrażali mieszkańców korzystających z demokratycznego prawa do zabierania głosu we własnej sprawie.

To nie przypadek, że elity władzy w różnych miastach, niezależnie od siebie, sięgają po niemal identyczny słownik w chwili, gdy czują realne zagrożenie dla swoich stanowisk i wpływów. To znak, że doskonale wiedzą, co się zbliża, i próbują to z góry zdyskredytować, zanim zjawisko nabierze politycznego rozpędu, zanim mieszkańcy zdążą się zorganizować i policzyć swoje siły.

Czy Wrocław wyciągnie wnioski?

Wynik krakowski jest dziś najbardziej wiarygodnym sondażem, jaki mieliśmy od dawna – bo to sondaż przeprowadzony przez samych obywateli, w warunkach realnej stawki, a nie na próbie kilkuset osób dobranej pod tezę zamawiającego. Pokazuje on wyraźnie, że erozja poparcia dla formacji rządzącej dużymi polskimi miastami nie jest chwilowym, przejściowym wahnięciem nastrojów, lecz procesem systematycznym, postępującym jak gangrena – i wcześniej czy później dotrze także do Wrocławia, niezależnie od tego, jak bardzo lokalne elity będą się przed tym bronić.

Pytanie, które musimy sobie dziś zadać, brzmi: czy wrocławianie poczekają biernie, aż ten proces sam dopełni się w naturalnym rytmie kolejnych wyborów samorządowych za kilka lat, czy zdecydują się przyspieszyć rozliczenie władzy już teraz, korzystając z narzędzi, które daje im prawo. Jedyną realną drogą do tego jest referendum – instrument, który pozwala mieszkańcom powiedzieć „dość" bez czekania na odległy kalendarz wyborczy, bez zdawania się na łaskę kolejnej kampanii zdominowanej przez zamawiane sondaże i medialny spin.

Kraków pokazał dobitnie, że to nie jest walka z wiatrakami skazana z góry na porażkę – to walka, którą realnie można wygrać, jeśli tylko mieszkańcy zdecydują się w nią zaangażować. Pytanie brzmi: czy Wrocław będzie gotowy, gdy przyjdzie na to czas?

przez admin

Podwyżki jednak nie do 6,10 zł? Urząd kręci i oszukuje mieszkańców

24 września, 2026Aktualności

Podwyżki jednak nie do 6,10 zł? Urząd kręci i oszukuje mieszkańców

Najpierw dziennikarze ujawniają, że urzędnicy chcą w zaciszu gabinetów przepchnąć podwyżkę cen biletów do 6,10 zł. Chwilę później miasto publikuje płomienne dementi. Problem w tym, że zamiast zamknąć temat, magistrat sam podkłada ogień pod zapalnik. Skoro żadnej podwyżki „nie ma”, to dlaczego urzędnicy tak obszernie tłumaczą, dlaczego jest nam ona... absolutnie niezbędna?

Miasto mówi „nie”, ale po cichu urabia radnych

Sprawa z pozoru była prosta. Pojawia się gorąca informacja o gigantycznej, blisko 35-procentowej podwyżce (z 4,60 zł na 6,10 zł). Magistrat reaguje natychmiastowym komunikatem PR-owym. Czytamy w nim wielkimi literami: NIE MA DECYZJI O PODNIESIENIU CENY. Nie ma rzekomo ustalonej daty. Takie stawki nie miały być przedmiotem oficjalnych uzgodnień.

I tu sprawa powinna się zakończyć. Tyle że to dopiero początek festiwalu urzędowej nowomowy.

Większa część tego rzekomego sprostowania to w rzeczywistości gotowy, przygotowany wpis pod tytułem: „Dlaczego znowu zamierzamy sięgnąć do waszych kieszeni”. Urzędnicy zgrabnie tłumaczą, że bilet kosztuje 4,60 zł już od pięciu lat. Przypominają o cenach prądu, które wystrzeliły o 65%. Ubolewają, że z biletów mają zaledwie drobną część miliardowego budżetu na transport miejski.

Interpretacja jest jasna: dzisiaj miasto twierdzi, że 6,10 zł „nie ma na stole”. Ale lista wymówek do wprowadzenia nowej, droższej taryfy jest już wydrukowana i czeka na odpowiedni moment.

Jedno jest pewne - miasto pogrywa sobie z mieszkańcami zamiast otwarcie mówić o swoich planach. Pytane o urabianie radnych - kręci by tylko się nie przyznać, że proces wprowadzania podwyżek już trwa. Znowu oszukują ludzi.

Urzędnikom przeszkadza, że w biletach przestał być najdroższy

Wrocław przez ostatni rok coraz głębiej sięga do kieszeni mieszkańców. Mamy najdroższe śmieci w Polsce, najdroższe ZOO, bardzo drogi aquapark, coraz droższe mieszkania komunalne, TBS-y i opłaty za wodę. Akurat w cenie biletów plasowaliśmy się w środku stawki. Tak się składa, że “genialny” pomysł urzędników przywróci Wrocławiowi zasłużone pierwsze miejsce na liście najdroższych miast do życia w Polsce.

Nie tak dawno Krakusi pogonili prezydenta Miszalskiego m.in. po tym, gdy podniósł mieszkańcom cenę biletu jednorazowego do rekordowych 6 zł. Urzędnicy wrocławscy najwyraźniej poczuli się zawstydzeni i postanowili przebić stolicę Małopolski. Nigdy nie było mowy o stawce 6,10 zł? To o jakiej była mowa? 6,20 zł? 6,30 zł?

Artykuł-uzasadnienie zamiast twardego sprostowania

To klasyczna, cyniczna strategia wrocławskiego Ratusza. Widzieliśmy to już dokładnie przy opłatach za wodę, wywóz śmieci, przy opłatach w TBS i czynszach komunalnych.

1. Obietnice: Przed wyborami lub pod presją inicjatywy referendalnej obiecują, że nie podniosą i zrezygnują z kolesiostwa.
2. Presja: Gdy pojawia się presja społeczna – twardo dementują plotki.
3. Urabianie: Chwilę później zaczynają zakulisowe „konsultacje” z radnymi i głośno narzekają na rosnące koszty.
4. Finał: Gdy tylko presja wyborów lub groźba referendum się oddala - gigantyczny rachunek i tak ląduje na stole wrocławian.

Jeśli urząd faktycznie przymierza się do podniesienia cen biletów, powinien zagrać z mieszkańcami w otwarte karty. Pokazać konkretne symulacje, wyliczyć własne oszczędności w miejskich spółkach czy wreszcie wyciąć ciepłe posadki bez konkursów dla politycznych spadochroniarzy. Zamiast tego serwuje nam zgraną płytę o tym, że „wszystko drożeje”.

Szkoda tylko, że w Ratuszu nie potrafią oszczędzać na kolesiach.

Pasażer płaci, pasażer wymaga (a dostaje figę z makiem)

Pasażer MPK nie dotuje abstrakcyjnego „transportu zbiorowego”. Płaci za konkretną usługę. Chce dojechać do pracy. Punktualnie. Szybko. Latem z włączoną klimatyzacją, a zimą w ogrzewanym, czystym wagonie.

Tymczasem mieszkańcy w sieci nie zostawiają na priorytetach miasta suchej nitki:

„Może mamy jedne z najwolniejszych tramwajów, ale za to teraz będą najdroższe” — ocenia gorzko Piotr. „Kpina! Całe miasto rozkopane, w remontach, nigdzie nie da się normalnie dojechać, a oni będą jeszcze ceny biletów podnosić...” — punktuje Ania. „Koszty utrzymania komunikacji może i rosną, ale byłoby na to utrzymanie więcej pieniędzy, gdyby nie wieczne wydawanie milionów na Śląsk Wrocław i ciepłe posadki urzędników” — trafia w samo sedno Klaudia.

Wrocławianin nie jest bankomatem bez dna. Rachunki za wodę, prąd i odpady drastycznie poszły w górę. Koszty życia w naszym mieście biją ogólnopolskie rekordy. Dlatego każda kolejna podwyżka cen biletów, która nie idzie w parze z żelazną poprawą jakości MPK, jest zwykłym pluciem wyborcom w twarz.

Najpierw rachunek dla władzy, potem dla mieszkańców

Dziś podwyżki rzekomo nie ma. Trzymamy urzędników za słowo.

Będziemy jednak patrzeć władzy na ręce, żeby za parę miesięcy nie okazało się, że „podwyżki niby nie było, ale radni właśnie przegłosowali nową taryfę”. Było tak przy podwyżkach opłaty za odpady (w 2022 roku - mieszkańcy dostali prezent pod choinkę, w tym - zmiany przepychano w sezonie urlopowym). Każdy mieszkaniec ma pełne prawo wiedzieć, ile dokładnie zapłaci za bilet, zanim urzędnicy i politycy przyklepią to w gronie partyjniaków i sługusów władzy, byle tylko opinia publiczna dowiedziała się ostatnia.

Obecna ekipa straciła moralne prawo do wyciągania ręki po nasze pieniądze, skoro najpierw sama nie potrafi gospodarnie zarządzać miastem. Rozwiązanie tego problemu nie leży w ciągłym podnoszeniu cen. Leży w przewietrzeniu Ratusza – i jeśli prezydent oraz rada miejska nie zejdą z drogi ciągłego drenażu naszych portfeli, wrocławianom pozostanie tylko jedna, twarda demokratyczna droga obrony swoich praw: referendum.

przez admin

COFAMY PODWYŻKI: Wrocławska opozycja łączy siły by bronić mieszkańców

22 września, 2026Aktualności

COFAMY PODWYŻKI: Wrocławska opozycja łączy siły by bronić mieszkańców

Zamiast drenowania kieszeni mieszkańców, żądają oszczędności w miejskich spółkach i ograniczenia kolesiostwa w zarządach. Przedstawiciele różnych opcji politycznych oraz organizacji obywatelskich we Wrocławiu ogłosili wspólnie start akcji „Cofamy podwyżki" – obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej mającej na celu zatrzymanie fali rosnących opłat komunalnych i wymuszenie oszczędności w wydatkach miasta począwszy od przywrócenia ceny opłaty za odpady komunalne do wysokości sprzed podwyżki, która weszła w życie w tym miesiącu.

Spirala podwyżek nie zwalnia

Jak podkreślali uczestnicy konferencji prasowej, Wrocław zmienia się w jedno z najdroższych miast w Polsce. Od września wrocławianie płacą wyższe opłaty za zagospodarowanie odpadów komunalnych. Wcześniej podniesiono czynsz w mieszkaniach komunalnych TBS, opłaty za wodę, a także ceny wstępu do Aquaparku i Wrocławskiego Ogrodu Zoologicznego. W kuluarach pojawia się również możliwość wzrostu cen biletów komunikacji miejskiej (MPK).

– Zanim miasto sięgnie głębiej do kieszeni mieszkańców, powinno najpierw poszukać oszczędności u siebie – otwierając konferencję powiedział Piotr Uhle, radny Rady Miejskiej Wrocławia i przedstawiciel SOS Wrocław. Inicjatywa ma być odpowiedzią na politykę podnoszenia opłat „w sytuacji, gdy nie zostały wykorzystane wszystkie możliwości ograniczenia wydatków miasta".

Deficyt strukturalny i aparatów administracyjny

Łukasz Kasztelowicz (PiS) wskazał na poważne problemy finansowe miasta. Selon jego oceny, Wrocław zmaga się z deficytem w wydatkach bieżących, co grozi negatywną opinią Regionalnej Izby Obrachunkowej (RIO). Całą sytuację komplikuje – zdaniem radnego – rozrost administracji i mnożenie stanowisk w spółkach komunalnych.

– Miasto nie ma z czego pokryć deficytu, dlatego idzie po linii najmniejszego oporu i sięga do kieszeni mieszkańców – zaznaczył Kasztelowicz.

Posłanka Marta Stożek (Razem) podkreśliła, że „przerost stanowisk politycznych" w miejskich instytucjach i spółkach jest powszechnym problemem w Polsce. – Samorząd ma możliwość ograniczania wydatków niezależnie od decyzji podejmowanych na szczeblu centralnym – mówiła.

Koniec z kolesiostwem – jednoosobowe zarządy i odchudzone rady nadzorcze spółek

Skąd wziąć pieniądze na cofnięcie podwyżek? Centralnym postulatem inicjatywy jest radykalne odchudzenie zarządów miejskich spółek. Marek Zalewski (SOS Wrocław) przedstawił konkretne liczby: członkowie zarządów w spółkach takich jak MPWiK, ARAW, Wrocławskie Inwestycje czy Wrocławskie Mieszkania zarabiają od 20 do 50 tys. zł miesięcznie, a dodatkowo otrzymują nagrody sięgające nawet 100 tys. zł rocznie.

Inicjatorzy domagają się:

• Jednoosobowych zarządów wspieranych przez dyrektorów operacyjnych zamiast wieloosobowych kolegiów
• Zmniejszenia rad nadzorczych do ustawowego minimum trzech członków
• Wyeliminowania tzw. „nominatów partyjnych" z ról zarządczych

– Kolesie równa się drożyzna. Gdzie się pojawiają kolesie, tam jest drożej – podsumował Piotr Uhle, wskazując na przykłady Ekosystemu, ZOO, MPWiK i Aquaparku, gdzie wzrost kosztów koreluje ze zmianami personelu kierowniczego. Wskazał również na informacje medialne o szykowanej podwyżce cen biletów na komunikację zbiorową o 30%. Tam również szerzy się kolesiostwo - specjalny stołek w zarządzie stworzono dla politycznego spadu - odwołanej wiceprezydent Wrocławia, Renaty Granowskiej.

Wymiar społeczny – ochrona najsłabszych

Ewa Kamińska (Wspólne Jutro / SOS Wrocław) zwróciła uwagę na aspekt społeczny podwyżek. Podkreśliła, że wzrost opłat za odpady uderzy przede wszystkim w osoby o niskich dochodach, dla których wydatek ten może stanowić znaczną część domowego budżetu.

– Nie może być tak, że chwalimy się największym budżetem, a równocześnie sięgamy głębiej do kieszeni wrocławian – apelowała. Domagała się realnego, dostępnego pakietu osłonowego opartego na kryterium dochodowym oraz konkretnego planu odzyskania kontroli nad gospodarką odpadami.

Nowa Fala włącza się do akcji

Do inicjatywy przyłączyło się również stowarzyszenie Nowa Fala. Anna Kalkowska-Kuchta, sekretarz generalna organizacji, zapowiedziała mobilizację struktur swojego środowiska.

– Będziemy działać w tej sprawie jednym głosem – wraz z PiS, Partią Razem i SOS Wrocław – zadeklarowała.

Zbiórka podpisów startuje od jutra

Podpisy pod inicjatywami mające doprowadzić do zmian uchwał będą zbierane w:

• biurze poselskim Marty Stożek (Razem)
• biurach Prawa i Sprawiedliwości
• biurze Nowej Fali (od poniedziałku)
• podczas weekendowych akcji na targowiskach przy ul. Jemiołowej, Komandorskiej, na Dworcu Świebodzkim i przy Młynie

Organizatorzy zapowiadają regularną informację o liczbie zebranych podpisów i kolejnych etapach akcji.

Ponadpartyjny apel

Apel do Prezydenta Sutryka i ratusza jest jednoznaczny: zatrzymać podwyżki bez wcześniejszych radykalnych oszczędności w funkcjonowaniu Urzędu Miasta i spółek komunalnych.

W konferencji uczestniczyli:

• Piotr Uhle – Radny Rady Miejskiej Wrocławia (SOS Wrocław)
• Marta Stożek – Posłanka na Sejm RP (Partia Razem)
• Łukasz Kasztelowicz – Radny Rady Miejskiej Wrocławia (Prawo i Sprawiedliwość)
• Anna Kalkowska-Kuchta – Sekretarz Generalna (Nowa Fala)
• Ewa Kamińska – Wspólne Jutro / SOS Wrocław
• Marek Zalewski – SOS Wrocław

Materiały prasowe dostępne na stronach organizacji lub u organizatorów akcji.

przez admin

Lokalna społeczność wygrała z partyjną machiną. Czy Wrocław pójdzie śladem Sobótki?

21 września, 2026Aktualności

przez admin